Bana şehitliği anlatsana Öğretmenim! Okunmalı ....

[cimbom-idris]

Bana şehitliği anlatsana Öğretmenim!


“Bana şehitliği anlatsana öğretmenim!”

diye bir soru sorsa öğrencilerimden birisi, nasıl cevap veririm diye düşündüm?

Nerden başlamalıyım anlatmaya?

Şehit olanın ulaştığı makamdan mı başlamalı?

Ateşin düştüğü yeri anlatmalı mıyım?

Evlat acısı çeken anne babanın yüreğindeki ateşi kelimelere sığdırabilir miyim?

Genç yaşta dul kalan, evinin direği yıkılan “hayat arkadaşının” acısını ifade edecek kelimeleri, sözlüklerde bulabilecek miyim?

Babasının yolunu beklerken, babasının resmini öpen, “yetim çocuğun” tabuta bakışını ben nasıl anlatırım ki?

“Evlat acısı nedir öğretmenim!”

diye sorsa başka bir öğrencim nasıl anlatırım ben o annenin yüreğindeki ateşi.

Ellerini bağrına vura vura ağlayan bir annenin acısını ben anlatamam ki! Anlatmaya yüreğim dayanmaz ki!

“Şehidin babası niçin Vatan sağ olsun!” dedi. “Vatan sağ olsun!” derken sesi niçin titriyordu şehidin babasının?” diye sorarsa öğrencilerim

ben ne diyeceğim?

''Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır/ Toprak eğer uğrunda ölen varsa vatandır...  ''

mısralarını anlayabilirler mi?

“Tabuta bakıp ne olduğunu bile anlayamayan o küçük çocuk, niçin etrafına şaşkın şaşkın bakıyordu öğretmenim?” diye soran olursa nasıl

cevap vereceğim.

Cümle kuramam ki o zaman.

 Kelimeler boğazımda düğümlenir.

Harfler kelimeye, kelimeler cümleye dönüşemez ki!

“Geline kına yakılır, koyuna kına yakılır da Askere niçin kına yakılır öğretmenim?”

sorusuna cevap verebilir miyim?

“Gelin kocasına kurban olsun, koyun Allah’a kurban olsun, askerde vatana kurban olsun diye kına yakılır!”

diye cevap versem yeterli gelir mi acaba?

“Şehitler mektup yazar mı öğretmenim?” diye soran olursa, ne derim ben onlara.

Sınıftan öğrencinin biri ayağa kalkar ve

“Benim babam şehit oldu. İşte size bir şehit mektubu!” diyerek şehit babasının mektubunu gözyaşları içerisinde okumaya başlarsa ben ne

diyebilirim ki?

Şehit Mektubu…

Sana evlat acısı yaşattığım için beni affet anne!

Biliyorum bana kızmıyorsun.

Ama içinde yanan ateşle “ağıt” yakıyorsun anne.

 Ana yüreği bu. Biliyorum yüreğinde kocaman bir kor yanacak bundan sonra.

 Bayramların bayram olmayacak bensiz.

Mezarımın başında geçireceksin tüm bayramlarını. Mezar taşımı temizleyeceksin gözyaşlarınla.

Düşman işgaline uğramasın bu topraklar anne.

Dayan annem dayan!

Ben seni şehitlerin arasında bekleyeceğim.

O koca yüreğinde ateş yaktığım için beni affet baba!

“Vatan sağ olsun!” derken sesin titreyecek biliyorum baba.

Bayrağımıza bakarken “Vatan sağ olsun!” diyeceksin tekrar tekrar…

Çocukluğumda bana anlattığın Çanakkale şehitlerine senden selam yasaklı  üreceğim baba.   

Beni affet taze gonca gülüm, hayat arkadaşım!

Seni genç yaşta dul bıraktığım için.

Ben şehit oldum, sen şehit eşi. Dünya hayatında yokluğumun acısını yaşayacaksın belki…

Tabutumun başında ağlarken “Doyamadım sana yiğidim!” diyerek gözyaşlarını damlattın tabutuma.

Ben sana doydum mu sanıyorsun?

Ya senin namusuna leke getirecek alçaklar ülkemi işgal etseydi!

 İşte o zaman ben gerçekten ölmüş olurdum.

Sizi “yetim” bıraktığım için beni affedin evlatlarım!

O küçük ellerinizi tutup yanaklarınıza bir öpücük daha kondurmak için neler vermezdim.

Kokunuz burnumda tüterken şehitlik nasip oldu. Size doyamadım.

Sen beni öldü sanma oğlum. “Şehitlere ölü demeyin!” diyen Allah, bize ölmeden önce yerimizi gösterdi.

Orayı görsen sende bir an önce şehit olmak istersin.

Seni orda bekleyeceğim oğlum! 

İnşaallah sende şehit olursun!

Kolay mı bırakıp gittim sizi sanıyorsunuz.

Hepiniz gözümün önünden geçtiniz.

“Ben sizi nasıl bırakıp giderim?” diye düşünürken, Hz. Peygamberi gördüm anne.

 Ellerini açmış beni bekliyordu anne.

Ruhumu teslim ederken gideceğim yer gösterildi bana.

O ne güzellik! Cennete uçtuğumu anladım.

Bakmayın siz cesedimin kan revan içinde kaldığına.

 Hiç acı çekmedim ben. Dünyada şehitlerden başka hiç kimsenin yaşayamayacağı kadar rahat bir ölüm yolculuğu yaptım.

Milletime söyleyin, beni Fatihasız bırakmasın!

Mektubu okuduktan sonra, babasının ellerinden öper gibi, mektubu öpüp alnına koyarsa öğrencim, ben onun gözlerinin içine nasıl bakarım?

Babasının son mektubunu okurken bile dimdik duran öğrencimin alnından öperken, gözyaşlarımı tutabilir miyim?


''Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda?

Şüheda fışkıracak, toprağı sıksan şüheda!

Canı, cananı, bütün varımı alsın da Hüda,

Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda. ''

Sait ÇAMLICA
Eğitimci - Yazar


           ŞEHİDİMDEN ANASINA

      Eğittin, büyüttün, asker eyledin,
      “oğul vakit geldi hadi git” dedin.
      Görmeyeyim diye, yaşın gizledin…
 
      Eşkıyaya meydan vermedim ana... 
      Emeğini boşa koymadım ana...

      Mektup yazdım fırsatını buldukça,
      Hep iyiyim dedim, halim sordukça,
      Huzurlu günlere hasret duydukça,

      Mermimi düşmana boşalttım ana...
      Emeğini boşa koymadım ana...

      Bir nöbet akşamı hainler bastı,
      Kalleşler üstüme kurşunlar saçtı,
      Gördüm, ana gördüm; yüzüm gül açtı,

      Mübarek makama ulaştım ana...
      Emeğini boşa koymadım ana...
                                                 İ. ÇAKIR     


Ne gibi duygu yoğunluğu yaşıyorsunuz , anlıyorum ....

İyi ki paylaştım değil mi ! ?

Bu arkadaşımın/ Sürmene'li hemşerimin yazısına düştüğüm notu da sizlerle paylaşmak istiyorum ...


* * * * *  Çok anlam yüklü satırlar ...

Karşımızdakini anlamanın tek yolu , KENDİMİZİ ONUN YERİNE KOYMAK veya ONUN PENCERESİNDEN

BAKABİLMEK   tir  / Empati  ..

Her satırını boğazımda ki kocaman kütle ile okumaya çalıştım ...

Hani derler ya atalarımız  '' Boğazıma taş oyurdu '' diye , işte öyle...

Yüreğini ve bu düşünceleri taşıyan yürekleri , YÜREĞİMDE taşıyorum ....

Bu vatan asla bölünmez ...

Ve asla  bağımsızlığı kabul etmez ....

Bu yazını izninle  dostlar ile paylaşmak istiyorum ....

Sevgimi kabul ediver ....